Bayramiç’te belediyecilik babadan oğula geçen bir meslek mi oldu? Belediyeler aile şirketi değildir
Bayramiç’te belediyecilik babadan oğula geçen bir meslek mi oldu?
Bir düşünelim…
Seçimden sonra belediyede işe giren isimlere bakıyoruz.
Soyadlar tanıdık.
Aileler tanıdık.
Çevre tanıdık.
Peki farklı görüşten olanlar?
Belediye yönetimiyle aynı siyasi çizgide olmayanlar?
Onlar da aynı kapıdan içeri girebildi mi?
Asıl mesele parti değil, adalet
Kimse “şu parti, bu parti” tartışması yapmıyor.
Mesele liyakat.
Mesele eşitlik.
Mesele vicdan.
Bir başka soru daha var ki, cevabı daha da düşündürücü:
Kendi işyerini kapatan birinin,
O işyerinde çalışan insanların
Birden bire belediyede işe başlaması
Hangi dönemlerde “olağan” hale geldi?
Bu insanlar kötü insanlar mı? Hayır.
Çalışmasınlar mı? Elbette çalışsınlar.
Ama soru şu:
Aynı şansa herkes sahip mi?
Belediyeler aile şirketi değildir
Belediye;
Bir ailenin,
Bir grubun,
Bir mahallenin
Ya da “bizden olanların” kapısı değildir.
Belediye;
Vergi verenin,
Oy versin vermesin herkesin,
Genciyle yaşlısıyla tüm Bayramiç’in evidir.
Hayat Bayramiç’te elbette güzel olur…
Ama adil olursa güzel olur.
Herkes için güzel olursa güzel olur.
“Benim adamım” değil,
“İşini iyi yapan” kazanırsa güzel olur.
Sorular soruldukça rahatsız olanlar olabilir.
Ama bilinmeli ki:
Bu sorular düşmanlık değil, Bayramiç sevgisidir.
Çünkü bu ilçe;
Sessiz kalanlarla değil,
Soranlarla, düşünenlerle,
Hakkaniyet isteyenlerle büyür.
Ve evet…
Hayat Bayramiç’te güzel olur.
Ama ancak adaletle.
